กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูถังมองโทรศัพท์ ดวงตาของเธอแดงเรื่อเล็กน้อย แต่เพราะยังอยู่บนรถเมล์ เธอจึงได้แต่พยายามกลั้นเอาไว้
เธอยังนึกถึงสุนัขของตัวเองที่ชื่อโต้วโต้ว มันอยู่กับเธอมาตั้งแต่ยังเล็ก ปากกลม ๆ แค่ใช้มือข้างเดียวของเธอก็ห่อหุ้มได้มิด
มันเป็นสุนัขตัวเล็กที่อ่อนโยนและขี้อาย ดวงตาโตสว่างเต็มไปด้วยความไว้ใจ แต่น่าเสียดายที่มันถูกพวกค้าสุนัขป้อนยาพิษให้
เพราะความเจ็บปวด มันวิ่งพล่านไปทั่วชานชาลา หวังว่าจะบรรเทาความเจ็บที่กัดกินถึงกระดูกได้
แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น มันกลายเป็นสุนัขบ้าในสายตาของคนอื่น และถูกคนใช้พลั่วเหล็กตีจนตาย
ซูถังหลับตา หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดทื่อ ๆ ในใจ
ตอนนี้เธอมีเงินแล้ว ถ้าโต้วโต้วกลับมา เธอจะต้องพามันไปโรงพยาบาล ไปรักษาให้ได้