0017

⬢⬢⬢

ตอนที่ 17 ช่างบังเอิญนัก

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่เฟิงที่กำลังจะเอ่ยปากพูดก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออกดังเอี๊ยดอ๊าด

ร่างที่ดูค่อนข้างจะหลังค่อมเล็กน้อยของคุณน้ากวนอวี้หลันปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

ลู่เฟิงที่ไม่มีโอกาสได้ดึงมือกลับจึงทำได้เพียงปล่อยให้หลี่เสวี่ยเวยกุมมือเอาไว้ต่อไป

เพียงแต่ฝ่ามือนี้เริ่มจะมีเหงื่อออกเล็กน้อยแล้ว!

“เสวี่ยเวย เสี่ยวเฟิง? พวกเธอทำไมถึงกลับมาได้ล่ะ?”

น้ำเสียงของคุณน้ากวนอวี้หลันเต็มไปด้วยความประหลาดใจแต่ไม่ดังนัก อีกทั้งยังแฝงความระมัดระวังอยู่เล็กน้อย

“แม่คะ ฉันกับพี่เฟิงกลับมาเยี่ยมแม่ค่ะ!”

แม้จะเป็นเวลาเพียงวันเดียวที่จากไป แต่หลี่เสวี่ยเวยก็อดที่จะน้ำตาคลอไม่ได้