เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 443
โรงพยาบาลสัตว์
สัตวแพทย์วางลูกแมวลงในตู้อบ ป้อนสารอาหารและยาให้มัน ก่อนจะเดินออกมาจากห้องแล้วอธิบายให้เธอฟัง
"มันน่าจะเป็นลูกแมวแรกเกิดที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน ถูกแม่แมวทอดทิ้งแล้วฝังอยู่ใต้หิมะ อุณหภูมิร่างกายต่ำมาก โชคดีที่คุณพามาส่งได้ทันเวลา หากช้ากว่านี้อีกหน่อย มันคงหนาวตายไปแล้ว"
เจียงลี่สวมเสื้อขนเป็ดหนาตัวใหญ่ เส้นผมเปียกชื้นเล็กน้อย ภายในโรงพยาบาลสัตว์เปิดเครื่องทำความร้อนไว้ เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ชิดผนัง สายตามองไปยังกรงตรงมุมห้อง ภายในเป็นกรงเหล็กที่มีแม่ไก่ตัวหนึ่งอยู่ ดวงตาทั้งสองข้างของมันเหล่ไม่ตรงกัน ดูไม่ค่อยฉลาดนัก เอาแต่ใช้หัวโขกกรงไม่หยุด
"ปัก... ปัก..."
เมื่อได้ยินเสียงสัตวแพทย์ เจียงลี่ก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เธอลุกขึ้นถาม "ถ้าอย่างนั้น ทางโรงพยาบาลรับเลี้ยงมันไว้ได้ไหมคะ"
เจียงลี่ไม่ได้คิดจะเลี้ยงแมว หากสามารถฝากมันไว้ที่โรงพยาบาลสัตว์ได้ก็คงดีที่สุด ขอเพียงมีคนใจดีรับมันไปเลี้ยง ให้มันได้มีชีวิตที่ดี
สัตวแพทย์รู้ว่าเป็นแมวจรจัด โรงพยาบาลของเธอก็เป็นสถานที่รับเลี้ยงแมวจรจัดอยู่แล้ว จึงพยักหน้าตอบ "ได้สิคะ รบกวนทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ด้วยนะคะ ถ้ามีคนรับมันไปเลี้ยงแล้ว ฉันจะส่งข้อความไปบอกคุณ"