เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 441
เขามองไปยังห้องของเจียงลี่ ก่อนจะหันไปมองห้องของโจวเซิง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"เด็กสองคนนี้เป็นอะไรกันไป?"
เจียงจิ้งรู้จักนิสัยลูกของตัวเองดี ลี่ลี่ไม่ใช่คนที่ชอบโมโห ส่วนโจวเซิงก็เป็นเด็กที่เธอเห็นมาตั้งแต่เล็ก เด็กคนนี้ไม่ชอบพูด นอกจากอยู่ต่อหน้าลี่ลี่แล้ว เขาแทบไม่เคยแสดงอารมณ์ออกมา ปกติก็คอยติดตามลี่ลี่ วนเวียนอยู่รอบตัวลี่ลี่ตลอด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะโกรธเสียแล้ว
"น่าจะทะเลาะกัน ฉันไปถามลี่ลี่ดูก่อน" เจียงจิ้งเองก็กินข้าวไม่ลงเช่นกัน เธอลุกขึ้นเดินไปยังห้องนอนของเจียงลี่
แต่เจียงจิ้งยังไม่ทันได้ไปถึง ก็เห็นโจวเซิงที่เดิมกลับเข้าห้องตัวเองไปแล้ว จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าเธอ ร่างของเขายืนบังประตูมิดราวกับภูเขาลูกหนึ่ง
เจียงจิ้งจึงทำได้เพียงล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นโจวเซิงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่ต่างจากปกติ เพียงแต่แววตาในยามนี้กลับเย็นชาไร้ชีวิตชีวา ราวกับสัตว์เลือดเย็นที่ปราศจากความรู้สึกและความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ ทำให้เธออดรู้สึกไม่ได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์ ความรู้สึกอันตรายที่ชวนให้ขนลุกอย่างเหลือเชื่อพลันผุดขึ้นในใจ
เจียงต้าเหอเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี เขาจับมือเธอแล้วพาเดินออกไป พลางเอ่ยเสียงเบา "ปล่อยให้เด็ก ๆ จัดการกันเองเถอะ พวกเรายังเตรียมงานบวงสรวงไม่เสร็จเลยนะ"
เจียงจิ้งพยักหน้า แต่เมื่อเดินออกจากประตูห้องโถงใหญ่ เธอก็หันกลับไปมองทางโจวเซิงอีกครั้ง