เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 426
บริเวณโดยรอบเงียบสงัด หมอกเทาในยามค่ำคืนไม่อาจเข้าใกล้ถ้ำแห่งนี้ได้ ราวกับหวาดกลัวสถานที่แห่งนี้ หวาดกลัวเทพเจ้าที่สถิตอยู่ที่นี่ นางไม่พบอสูรผีแม้แต่ตัวเดียวด้วยซ้ำ ทำให้รู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
จนกระทั่งตอนนี้ เจียงลี่ถึงเพิ่งรู้สึกได้อย่างแท้จริงว่าตนเองไม่ได้อยู่ในโลกต่างมิติแห่งภัยพิบัติ แต่เข้ามาอยู่ในห้วงลึกพิเศษแห่งหนึ่งแล้ว
"ฉันอยากเห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวกับดวงจันทร์กระจ่าง ซู่ชิน"
นางทอดสายตามองไปยังขอบฟ้า เบื้องบนมีเมฆดำหนาทึบ หมอกเทาปกคลุมทั่วท้องฟ้า มองไม่เห็นแม้แต่ดาวสักดวงบนฟากฟ้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงดวงจันทร์
นางรู้ดีว่าเทพเจ้าหนุ่มผู้เป็นต้นกำเนิดโลก สามารถเรียกดวงดาวนับไม่ถ้วนให้ปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้าได้
ซู่ชินที่กำลังง่วงงุนส่งเสียงฮึดฮัด "ยุ่งยากจริง"
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่เขาก็ยังยกมือขึ้น ทำตามความปรารถนาของนาง
เมฆดำสลายไปในพริบตา ทางช้างเผือกทอดยาวพาดผ่านฟากฟ้า ดวงจันทร์กลมโตส่องสว่างงดงามแขวนอยู่กลางท้องนภายามราตรี
เจียงลี่จ้องมองท้องฟ้าด้วยความหลงใหล ในดวงตาราวกับมีดวงดาวนับไม่ถ้วนพร่างพราวอยู่