เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 425
ซู่ชินมองดูเธอค่อย ๆ ฟื้นคืนความทรงจำของตนเอง
คนตรงหน้าเบิกตาขึ้นฉับพลัน ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นสงบนิ่งและเย็นชา ไม่เหลือความอ่อนโยนอย่างตอนเป็นหวางลี่อีกต่อไป แม้แต่แววตาที่มองเขาก็ปราศจากความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง
"ฉันควรเรียกคุณว่าทูตเทพ หรือเทพแห่งโลหะดี?"
ดวงตาของเจียงลี่ยังไม่ฟื้นคืนสภาพปกติอย่างสมบูรณ์ ทุกอย่างยังพร่ามัวไปหมด แต่เธอยังคงมองเห็นเด็กหนุ่มผิวเผือกที่คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจน
พูดตามตรง แม้แต่ตัวเจียงลี่เองก็ยังยากจะมองเด็กหนุ่มคนนี้เป็นหัวใจแห่งโลหะ เพราะต้นกำเนิดโลกที่เธอเคยพบก่อนหน้านี้ล้วนแตกต่างจากเขา
หัวใจแห่งโลหะดูคล้ายมนุษย์มากกว่า อีกทั้งดูเหมือนจะตื่นรู้ด้านอารมณ์ความรู้สึกมาตั้งแต่เนิ่น ๆ จึงแทบมองไม่เห็นความเป็นมนุษย์เทียมแม้แต่น้อย
เขาไม่จำเป็นต้องลิ้มลองความรู้สึกของมนุษย์จากตัวเธอเลยด้วยซ้ำ
แต่เหตุใดเขาจึงต้องทุ่มเทความคิดและความพยายามเพื่อลบความทรงจำของเธอ แล้วแทนที่ด้วยความทรงจำของหวางลี่ สร้างบทละครสังหารขึ้นมาฉากหนึ่งเช่นนี้ด้วย?
ซู่ชินไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เส้นผมสีขาวบดบังดวงตา มือทั้งสองกำแน่นวางอยู่บนหัวเข่า ก่อนจะสะอื้นเบา ๆ ราวกับลูกสุนัขตัวหนึ่ง