เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 422
สัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนพุ่งผ่านหน้าไป ระหว่างนั้นยังมีอยู่หลายตัวถูกเบียดเข้ามาในถ้ำด้วย เดิมทีทั้งสี่คนตั้งท่าเตรียมป้องกันตัวไว้แล้ว ทว่ากลับเห็นว่าสัตว์ประหลาดเหล่านั้นแม้จะจ้องพวกเขาตาเป็นมัน แต่ดูเหมือนมีบางสิ่งที่ฝังลึกลงไปในกระดูกของพวกมัน ทำให้พวกมันแตกตื่นด้วยความหวาดกลัว รีบพุ่งเข้าไปรวมกับฝูงสัตว์ประหลาดตัวอื่น ก่อนจะหนีต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต
ผ่านไปหลายนาที ฝูงสัตว์ประหลาดค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป แรงสั่นสะเทือนบนพื้นก็ค่อยๆ สงบลง ทว่าทุกคนยังคงไม่อาจตั้งสติจากภาพที่เพิ่งเห็นได้
มนุษย์ล้วนรู้จักแสวงหาประโยชน์และหลีกเลี่ยงอันตราย ต่อให้อยู่ในโลกปกติ เมื่อเห็นสัตว์ป่าวิ่งหนี พวกเขาก็ยังอดคิดถึงการหนีเอาชีวิตรอดไม่ได้
เกาหย่วนเฟิงกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยขึ้นว่า "พวกเราก็หนีกันเถอะ..."
เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดเหล่านั้นหนีห่างออกไป พวกเขาก็ไม่รู้เลยว่าอะไรทำให้พวกมันหวาดกลัวถึงเพียงนั้น ราวกับมีศัตรูตามธรรมชาติไล่ล่าอยู่เบื้องหลัง ส่วนการที่พวกเขายังคงอยู่ที่เดิม ก็ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังรอความตาย ทำให้ใครๆ ต่างอยากหนีไปจากที่นี่
ความรู้สึกที่ว่าทุกวินาทีที่อยู่ตรงนี้ ล้วนเป็นการรอให้บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปรากฏตัวขึ้น
เวลานี้ไม่มีใครมีแก่ใจจะคิดแล้วว่าการหลบหนีของสัตว์ประหลาดเหล่านั้นเป็นกับดักหรือมีสาเหตุอื่นใด
เจียงลี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ไปก่อน!"
ที่นี่อยู่ต่อไม่ได้แล้ว ไม่ว่าสัตว์ประหลาดจะหนีเพราะเหตุใด พวกเขาก็ไม่อาจยืนรอความตายอยู่กับที่ได้