เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 418
มีสายลมพัดออกมาจากรอยแยก เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านข้างหูไม่ขาดสาย
สมรรถภาพร่างกายของผู้หลอมผิวนั้นแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาล้วนอยู่ในขั้นปลายของการหลอมผิวแล้ว
ทว่าสายลมที่พัดปะทะร่างกายยังคงแฝงความหนาวเย็นบางเบา แทรกซึมเข้าไปตามร่องกระดูก ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรวบเสื้อผ้าเข้าหาตัวและหดคอลง
เจียงลี่ผู้มีทักษะธาตุลมได้กลิ่นคาวจางๆ จากสายลม ทั้งยังสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจบางอย่าง
นางรู้สึกว่าสายลมนี้ไม่ค่อยชอบมาพากล
มันไม่เหมือนลมธรรมชาติ กลับคล้ายมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างห้อยหัวอยู่เหนือศีรษะ กำลังพ่นลมหายใจเหม็นคาวออกมาใส่นางทีละเฮือก
เจียงลี่อยากเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน พวกเขากำลังอยู่ในทางเดินคดเคี้ยวและคับแคบแห่งหนึ่ง ลักษณะคล้ายรอยแยก เพดานถ้ำเหนือศีรษะค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้พวกเขาสามารถเดินผ่านไปได้โดยไม่ต้องก้มตัวแล้ว
นางไม่ได้ผลีผลามเงยหน้าขึ้นมอง เพราะรู้ดีว่าในถ้ำแห่งนี้ การกระทำใดๆ ล้วนมีโอกาสกระตุ้นเงื่อนไขแห่งความตายได้ทั้งสิ้น
คนสิบกว่าคนไม่มีใครทำลายความเงียบงันราวกับความตาย ต่างระแวดระวังสิ่งรอบข้าง ตั้งใจเดินหน้าสำรวจเส้นทาง