เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311
ผืนทะเลกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต สะท้อนภาพแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังลาลับ แสงสีแดงสดของเมฆยามอัสดงย้อมท้องฟ้าไปกว่าครึ่งให้กลายเป็นสีสันงดงาม แพไม้ลำหนึ่งลอยโดดเดี่ยวอยู่กลางทะเล
อวี้ซุ่นอันจ้องเสิ่นจี้เขม็ง ก่อนถามว่า "แพไม้ของคุณอยู่ไหน ทำไมถึงต้องมานั่งแพเดียวกับพวกเราด้วย"
เขาเริ่มรู้สึกถึงวิกฤตแล้ว เจียงลี่รับคนเข้ามาอีกคน นั่นหมายความว่าเธออาจทอดทิ้งเขาเมื่อไรก็ได้ อวี้ซุ่นอันจึงไม่เหลือเค้าคุณชายอีกต่อไป เขาขยันกู้หีบไม้ขึ้นมาจากทะเลอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อไม่มีหีบไม้ให้กู้แล้ว ก็หันไปซ่อมแพไม้และสร้างบ้านบนแพแทน
เขาทำตัวราวกับพนักงานบริษัทที่ทำงานเยี่ยงวัวควาย จงใจเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้าเจียงลี่เพื่อแสดงผลงานอย่างบ้าคลั่ง
จนกระทั่งเจียงลี่ทนไม่ไหวและสั่งให้หยุด เขาถึงยอมเลิก
"ถ้าไม่มีอะไรทำ ก็ไปตกปลา" เธอโบกมือไล่เขาไป