กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297
"พวกเงือกเหล่านั้น ไม่มีตัวไหนหน้าตาดีเท่าคุณสักนิด"
คำพูดนี้ทั้งใช้ปลอบมัน และเป็นความจริงจากใจ
แม้จะไม่มีความสามารถในการล่อลวงของเงือกช่วยเสริม รูปลักษณ์ของวิญญาณภาพก็ยังงดงามจนสะกดสายตา
วิญญาณภาพแค่นเสียง "ถึงคุณจะชมฉัน ฉันก็ไม่ดีใจหรอก"
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ความจริงมันกลับยกมือปิดปาก หัวเราะไม่หยุด
หลังจากเจียงลี่ปลอบวิญญาณภาพจนสงบแล้ว นางก็หันไปมองเงือกในแหจับปลา ยิ่งเข้าใกล้ฝูงของมันมากเท่าไร เงือกก็ยิ่งได้ใจ มันมองนางอย่างเย็นชา ราวกับกำลังมองศพคนหนึ่ง
มันรู้ดีว่าแค่เจียงลี่กับอวี้ซุ่นอันสองคน คิดจะจัดการเผ่าเงือกทั้งเผ่า ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาไข่ไปกระทบหิน
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ เหยื่อก็คือพวกเขา ไม่ใช่มันต่างหาก