เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296
เลือดสีแดงสดชุ่มโชกไปทั่วแพไม้ ภายใต้สายตาของทุกคน นิ้วทั้งสิบที่ถูกตัดขาดของเงือกก็งอกกลับขึ้นมาใหม่ ราวกับสัตว์เลื้อยคลานบางชนิดที่มีความสามารถในการงอกอวัยวะขึ้นใหม่ ทั้งยังฟื้นฟูตัวเองได้อย่างแข็งแกร่ง
เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากเงือก มันฟุบอยู่บนแพไม้ เห็นได้ชัดว่าอ่อนแรงลงไปมาก ลมหายใจหนักหน่วง สภาพดูสะบักสะบอมไม่น้อย มันเงยหน้าขึ้นจ้องเจียงลี่ด้วยแววตาเคียดแค้น แทบอยากพุ่งเข้าไปกัดคอเธอให้ขาด
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่กล้าทำ ไม่ว่าจะเกลียดชังเพียงใด ก็ไม่กล้าลงมือโจมตีอีกแล้ว เพราะความแข็งแกร่งของมันกับเจียงลี่แตกต่างกันเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้มันยังออกจากน้ำทะเลมาอยู่บนแพไม้ พละกำลังจึงลดลงอย่างมาก
แต่ถึงจะกลับลงไปในทะเล มันก็ยังไม่มั่นใจว่าจะฆ่าเธอได้