เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 291
อวี้ซุ่นอันเพียงเหลือบมองแวบเดียว ก็เดินไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัวราวกับถูกบางสิ่งชักนำ
เขายืนอยู่หน้าถ้ำต้นไม้ หากเดินไปข้างหน้าอีกก้าว ก็จะเป็นการร่วงตกลงไปในหุบเหวลึกสุดหยั่ง
เจียงลี่คว้าข้อมือของเขาไว้ได้ทันเวลา ดึงเขามาไว้ด้านหลัง ก่อนยกมือขึ้นตบแก้มเขาฉาดหนึ่ง
"เพียะ——"
แก้มขวาที่ขาวเนียนของอวี้ซุ่นอันพลันปรากฏรอยบวมแดง ดวงตาที่เหม่อลอยกลับมามีสติอีกครั้ง เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำกับตัวเอง "เมื่อกี้ผม..."
เจียงลี่กล่าวเสียงเรียบ "เกือบกระโดดลงไปตายแล้ว"
อวี้ซุ่นอันตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงไม่กล้าหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาอีก เขาถอยหลังอย่างตัวสั่น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หากเจียงลี่ไม่ดึงเขาไว้ทันเวลา เขาอาจกระโดดลงไปจริง ๆ ก็ได้
ไม่ปกติ ต้นไม้บนยอดเขาต้นนั้นผิดปกติเกินไปแล้ว