เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267
เจียงลี่ฝืนยิ้มอย่างขมขื่นให้มัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายปลอบโยนมันแทน "ฉันไม่เป็นไร เธอกลับเข้าไปในม้วนภาพเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน"
วิญญาณภาพ "………"
มันส่ายหน้าอย่างแรง "ฉันไม่เหนื่อย ยังช่วยเธอดึงดูดพวกสัตว์ประหลาดได้ ยังช่วยสำรวจแผนที่ได้ด้วย อย่าไล่ฉันกลับไปเลย ตอนนี้ฉันจะไปสำรวจแผนที่เดี๋ยวนี้!"
พูดจบ มันก็ลอยออกจากแพไม้อย่างขยันขันแข็ง มุ่งหน้าออกไปด้านนอก
เมื่อร่างของมันหายลับไปจากสายตาอย่างสิ้นเชิง เจียงลี่ก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา
ไหนเลยจะยังมีความเศร้าหรือความหดหู่อยู่แม้แต่น้อย รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง
เสี่ยวชุนที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง
เจียงลี่ลูบหัวมัน พลางพึมพำกับตัวเอง "เสี่ยวชุนเอ๋ย ฉันเองก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่ฉันจำเป็นต้องให้วิญญาณภาพช่วย"