เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237
ห้องใต้ดินที่ข้าอาศัยอยู่ก็เป็นบ้านของคุณปู่เหยียนเช่นกัน ท่านให้ข้าอยู่ฟรี...
เจียงลี่ฟังไป๋เถาเอ่ยชื่นชมชายชราว่าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ ราวกับมองชายชราเป็นปู่แท้ ๆ ของตนเอง แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเคารพนับถือ
เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงสายตาที่ชายชรามองนางเมื่อครู่ มันทั้งเย็นชาและลื่นไหลราวกับงูพิษ จ้องมองนางประหนึ่งกำลังจับจ้องเหยื่อ
เจียงลี่เคยสังหารสัตว์อสูรภัยพิบัติมาก่อน สายตาของสัตว์อสูรภัยพิบัติระดับหัวกะทิที่นางเคยพบก่อนหน้านี้ คล้ายคลึงกับสายตาของชายชราอย่างยิ่ง
เพียงแต่ว่า
ชายชราก็คือชายชรา ไม่ใช่สัตว์อสูรภัยพิบัติ และไม่ใช่งูพิษ
เจียงลี่เผยอริมฝีปากเล็กน้อย อยากบอกไป๋เถาถึงความผิดปกติของชายชรา
แต่สุดท้ายนางก็ไม่อาจเอ่ยปากออกไปได้ เพราะข้างหูมีแต่เสียงไป๋เถาชื่นชมชายชราไม่หยุด