เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166
เจียงลี่หาห้องแถวริมถนนแห่งหนึ่งเพื่อใช้เป็นที่หลบซ่อน เจ้าของร้านถูกเธอมอมยาจนสลบไสล นอนกรนเสียงดังและจะไม่ตื่นตลอดทั้งคืนนี้
เธอได้ปล่อยเจียงอวี๋ ปูออบซิเดียน และแมวเขี้ยวศิลาออกมาเสียตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว จะปล่อยให้พวกมันเอาแต่พำนักอยู่ในพื้นที่สีขาวไม่ได้ พื้นที่ดังกล่าวสามารถอยู่ได้นานที่สุดวันละสิบชั่วโมง ในตอนกลางวันเธอใช้เวลาอยู่ในที่พักพิงค่อนข้างนาน เวลาที่เหลือจึงเหลือน้อยนิด การปล่อยให้พวกมันอยู่ข้างในแต่แรกก็เพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจตราหน้าประตูตำบลอยู่แล้ว
เจียงอวี๋ทำแผ่นแป้งย่างชิ้นใหญ่ไว้ในที่พักพิงค่อนข้างมาก นอกจากนี้ยังมีปั้นจั่นปั้นสอดไส้ ขนมฟู ขนมฟักทอง และอื่น ๆ อีกมากมาย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของหวาน เนื่องจากเธอชื่นชอบของหวานเป็นทุนเดิม ขณะเคี้ยวตุ้ย ๆ ไปด้วยก็พิงเก้าอี้ทอดอารมณ์คิดถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปด้วย
เดิมทีตั้งใจจะไปคิดบัญชีแค้นกับฮูหยินตระกูลไป๋ แต่คาดไม่ถึงว่าตัวคนจะตายไปก่อนที่เธอจะไปถึงเสียอีก ได้ยินเถ้าแก่โรงเตี๊ยมคนนั้นพูดว่า เทพมงคล สมสวัสดิ์อย่างนั้นหรือ?
เทพมงคลคืออะไรกัน เป็นเทพงั้นหรือ?