เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95
เจียงลี่หาเก้าอี้ไม้มานั่งลง ถึงเวลาอาหารมื้อเที่ยง นางไม่ได้ปล่อยให้หุ่นไม้ไปทำอาหารที่ห้องครัว แต่หยิบเนื้อแห้งออกมาจากหยกพกแล้วจัดการกินประทังชีวิตแบบนั้นเลย
นางกินอาหารด้วยความเร็วและเจริญอาหารไม่น้อย เนื้อแห้งปริมาณหลายชิ้นไม่นานก็กลืนลงไปนอนอยู่ในท้องของนาง
รสชาติของเนื้อแห้งค่อนข้างจืดจาง มีบางส่วนที่มีกลิ่นเนื้อรมควันเข้มข้น นางกินแกล้มกับเกล็ดเกลือ กินจนชินชาก็เริ่มรู้สึกเลี่ยนเล็กน้อย ทว่าในยามนี้นางไม่ได้กินเพื่อดับความอยากปาก แต่กินเพื่อเติมเต็มกระเพาะให้เต็มเท่านั้น
ในรอยแยกห้วงลึกแห่งนี้ นางไม่สามารถใช้ทักษะได้ ทำได้เพียงพึ่งพาอุปกรณ์วิญญาณและพลังกาย ส่งผลให้ท้องหิวได้ง่ายเป็นทุนเดิม เดี๋ยว ๆ ก็ต้องหาอะไรกินรองท้องอยู่เสมอ
มองดูนางที่ยังคงกินอาหารได้อย่างไม่รีบร้อน เสี่ยวเซวียนมองนางด้วยสายตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นประหลาดพิกลขึ้นมา