กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16
มีดหินไม่สู้กรรไกร จัดการกับเส้นผมได้ยาก ทรงผมสั้นของเจียงลี่จึงหยิกหยักไม่เท่ากัน ดูคล้ายโดนสุนัขแทะเสียมากกว่า ไม่มีเค้าความงามเลยสักนิด แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
เมื่อล้างตัวเสร็จ ไม่มีกระจก เธอจึงทำได้เพียงใช้ผิวน้ำในถังน้ำสะท้อนดู เพื่อพิจารณาร่างกายของตนเองให้พอเลือนราง
ใบหน้าเหมือนจริงกับโลกความเป็นจริงทุกประการ เพียงแต่ที่นี่ ความอดอยากรวมถึงอาการป่วยหนักที่เพิ่งหายดี ทำให้ร่างกายผอมแห้งราวกับก้านไม้ไผ่ และผิวพรรณก็ซีดเซียวออกเขียวจนเกินไป
เจียงลี่มีดวงตาหงส์ที่เปี่ยมด้วยความดุดัน หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ยามหรี่ตาลงเล็กน้อย จะให้ความรู้สึกราวกับผลักไสผู้คนออกห่างนับพันลี้และไร้ซึ่งความปรานี