บทที่ 0095

บทที่ 95: สายลมเดือนพฤษภาคม และจุมพิตของฉัน

หลี่เหวยเหวยซึ่งยืนอยู่ริมถนน มองดูหนุ่มหล่อในรถที่กำลังช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้จ้าวหย่าเชี่ยนด้วยความใส่ใจ จนความอิจฉาริษยาตีรวนขึ้นมาเต็มท้อง

ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์ รถบีเอ็มดับเบิลยู 330i สีดำพุ่งทะยานเข้าสู่ถนนสายหลัก และค่อยๆ ลับหายไปจากสายตา

เธอรออยู่อีกครู่หนึ่ง

“ปี๊บๆๆ—” เสียงแตรรถยนต์ดังขึ้น

ตามมาด้วยรถโฟล์คสวาเก เจตตาสีขาวคันหนึ่ง ที่จอดเทียบท่าอยู่ตรงหน้าเธอ

กระจกฝั่งผู้โดยสารลดลงอย่างช้าๆ แฟนหนุ่มโน้มตัวมาหาแล้วกวักมือเรียกเธอ “เชิญองค์หญิงขึ้นรถครับ”

หลี่เหวยเหวยกระชากเปิดประตูรถ แล้วปิดกระแทกเสียงดัง “ปัง” อย่างแรง

“เบาหน่อยสิ! เธอจะทำประตูรถพังอยู่แล้วนะเนี่ย!” แฟนหนุ่มบ่นพึมพำด้วยความนึกเสียดายรถ

ครู่ต่อมาเขาเหลือบไปเห็นของในมือเธอ จึงเอ่ยปากขึ้นลอยๆ ว่า “มีชานมด้วยเหรอ ขอฉันกินอึกนึงหน่อยสิ อ้า—”