บทที่ 0046

บทที่ 46: แสงจันทร์อาบอรุณ

【เยาเยาหลิง: “ให้ตายเถอะ ฉันยอมใจเลยจริงๆ! ที่แท้นายก็อยู่เยี่ยนเฉิงเหมือนกันเหรอเนี่ย! ดูแลเรื่องกินและที่พัก นี่คือนายพูดเองเลยนะ! เพื่อนยาก เดี๋ยวดูซิว่าถ้าฉันตกงานเมื่อไหร่ จะบุกไปหานายถึงที่แน่นอน!”】

เมื่อถังซ่งได้เห็นการตอบกลับข้อความที่เขากระเซ้าเย้าแหย่ไว้เมื่อวานจากชาวเน็ตใจดีรายนี้ เจ้าตัวก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญมีวาสนาต่อกันแถมยังอยู่เมืองเดียวกันเสียอีก

เขาอมยิ้มแล้วพิมพ์ตอบกลับไปว่า “ไม่มีปัญหา ถึงห้องที่ฉันอยู่จะเป็นแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น แต่เตียงขนาดห้าฟุตก็นอนด้วยกันสองคนได้สบายมาก”

ถังซ่งกดกลับมาที่หน้าหลักและกำลังจะเลื่อนดูโพสต์บันทึกอันถัดไป

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูว่า “ท่านประธานถัง สวัสดีตอนเที่ยงครับ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคุณที่นี่”