บทที่ 0045

บทที่ 45: บอสหวง

“เมิ่งถิง พวกเราไปนั่งข้างหลังกันเถอะ เบาะหน้ามันค่อนข้างโดนแดดนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันทากันแดดมาแล้ว”

“งั้นก็ได้”

เกาเมิ่งถิงเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วก้าวเข้าไปนั่งข้างใน

ไม่ได้เห็นรถคันนี้มาสัปดาห์กว่าๆ ในใจเธอกลับรู้สึกคิดถึงมันอย่างประหลาด

เมื่อมองดูชุดตกแต่งภายในที่สะอาดสะอ้าน และสติกเกอร์ที่ยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

แววตาก็เผยความยินดีจางๆ ออกมา มือไม้ลูบตรงนั้นจับตรงนี้อย่างทะนุถนอมราวกับวางไม่ลง

พลอยทำให้สายตาที่เธอมองไปยังถังซ่งนั้นอ่อนโยนลงมากไปด้วย

เมื่อรถสตาร์ตเครื่อง เสียงเครื่องยนต์อันคุ้นเคยก็ดังขึ้น เกาเมิ่งถิงหรี่ตาลงพิงพนักเก้าอี้ บนใบหน้าอดไม่ได้ที่จะผุดรอยยิ้มบางๆ ออกมา