ตอนที่ 25 เรื่องหลังจากนั้น

ตอนที่ 25 เรื่องหลังจากนั้น

ทั้งตระกูลกู้ยากนักที่จะมียามเย็นอันเงียบสงบเช่นนี้ ผ่านไปไม่รู้เนิ่นนานเพียงใด แม่เฒ่าก็เอ่ยขึ้น “เจ้าใหญ่ เจ้าสาม พวกเจ้าสองคนเอาเงินคนละสามร้อยอีแปะไปรับซื้อผักแดนดิไลออนตามหมู่บ้านอื่น จำคำที่ข้าพูดไว้ อย่าให้ราคาผิด”

เดิมทีการค้านี้นางตั้งใจจะมอบให้กู้คนรองทำ เทียบกับกู้คนโตกับกู้คนสามแล้ว กู้คนรองเจ้าเล่ห์กว่า ผ่านเรื่องเมื่อครู่มา นางรู้สึกผิดหวังใจหาย ไม่อยากเอียงเข้าข้างบ้านกู้คนรองอีกต่อไป

แต่ก่อนกู้คนรองกับนางเฉียนมักชมกวงจงกับเย่าจู่ต่อหน้านาง นานเข้านางจึงคิดว่าในบ้านมีเพียงหลานสองคนนี้ที่ก้าวหน้า เรื่องเล่าเรียนนั้น นางไม่เคยคิดถึงหนานเฟิงของบ้านกู้คนสามเลย

ผลลัพธ์เล่า?

ตั้งแต่ได้เล่าเรียน กวงจงกับเย่าจู่ไม่ทำงานบ้านเลยแม้แต่น้อย ยามฤดูเก็บเกี่ยวทุกคนทำงานกันไม่หยุด โรงเรียนก็หยุดเรียนให้พวกเขากลับบ้านช่วยงาน แต่พวกเขากลับหาข้ออ้างวิ่งออกไป

นางเพียงพูดแรงสักสองสามคำ นางเฉียนก็อาละวาด

วันนี้นางเฉียนกล้าตีนางหวังต่อหน้าต่อหน้านาง พรุ่งนี้หรือจะไม่กล้าตีนางกับหลานรักของนาง?

ขอเพียงคิดถึงความเป็นไปได้เช่นนี้ นางก็รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว

ไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีกู้คนรองหรือ? กู้คนรองก็เป็นพวกเห็นแก่ตัว แม่เฒ่ารู้ชัด การที่มันตีนางเฉียนมิใช่เพราะสำนึกว่าตนผิด หากแต่เพราะรู้ตัวว่าสถานการณ์ไม่เป็นผลดีต่อมัน