ตอนที่ 16 ภูเขาต้าชิง

ตอนที่ 16 ภูเขาต้าชิง

จากหมู่บ้านไปยังภูเขาต้าชิงมีทางดินแคบ ๆ สายหนึ่ง ทางสายนี้ทอดยาวเข้าไปในภูเขาต้าชิงจนกระทั่งนางมองไม่เห็นปลายทาง

ภูเขาต้าชิงอันตราย เป็นดินแดนหวงห้ามของคนชรา คนอ่อนแอ สตรีและเด็ก ไม่กล้าย่างกรายเข้าไปง่าย ๆ นอกจากชายฉกรรจ์ผู้เฝ้าภูเขาต้าชิงแล้ว ก็มีเพียงชายหนุ่มฉกรรจ์ในหมู่บ้านที่ยามว่างจากงานไร่จะรวมกลุ่มกันขึ้นเขา

ทางเล็กคดเคี้ยวสายนี้ก็คือทางที่พวกเขาขึ้นเขานานปีจนเหยียบเป็นทางขึ้นมา

กู้หยวนเดินเลียบทางดินอย่างช้า ๆ ไปจนถึงเชิงเขา ยังไม่ทันเริ่มขึ้นเขาก็เห็นดอกเล็ก ๆ สีเหลืองบานเต็มสองข้างทาง นั่นคือผักแดนดิไลออน

ขึ้นเป็นกลุ่มชิดติดกัน ประดับประปรายราวหน่อไม้หลังฝน

สูดลมหายใจลึก ๆ ดมกลิ่นอายหอมสดชื่นที่ลอยลงมาจากภูเขาหนึ่งครั้ง กู้หยวนวางตะกร้า มือหนึ่งจับผักแดนดิไลออนเผยรากและลำต้น อีกมือใช้กรรไกรที่ซื้อมาจากร้านค้า ตัดชิดพื้นดังกร๊อบหนึ่งครั้ง

สิ่งนี้เทียบได้กับผักเบี้ยใหญ่ ตอนขุดให้เหลือรากไว้ ปีหน้าก็ยังงอกขึ้นมาอีกชุด

ผักแดนดิไลออนมีมาก กู้หยวนตัดกรรไกรครั้งแล้วครั้งเล่า ผักแดนดิไลออนต้นเดียวกันไม่ต้องใช้กรรไกรครั้งที่สอง นางพึมพำกับตัวเอง “สมกับเป็นของที่ร้านค้าผลิตจริง ๆ คุณภาพดีเยี่ยม”

กู้หยวนไม่ได้รีบขึ้นเขา เริ่มจากเชิงเขาค่อย ๆ ขุดไปตามริมด้านหนึ่ง ผักแดนดิไลออน ผักเบี้ยใหญ่ หรือผักคาวทอง บางอย่างนางรู้จักอยู่แล้วและรู้คุณค่าของมัน บางอย่างที่นางไม่แน่ใจก็ใช้ระบบจำแนก