บทที่ 298

บทที่ 298

ตะวันขึ้นจันทราลับ ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น ฤดูสารทเวียนมา

เมื่อโลกหล้าห่มคลุมด้วยหิมะสีเงินอีกครั้ง ต้นหอมหมื่นลี้เล็ก ๆ ที่เสิ่นจูซีย้ายจากจินโจวไปปลูกที่เซียงโจว ก่อนจะย้ายอีกครั้งมายังเมืองหลวง ก็เติบโตเป็นต้นใหญ่โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของสำนักดูแลสวนซ่างหลิน มันยังคงเติบโตคดงอไม่เป็นระเบียบ คล้ายเจ้าของคนก่อนอย่างหลี่อู้ ที่มีความคิดเป็นของตนเองเกี่ยวกับอนาคต

ข้างต้นหอมหมื่นลี้ใหญ่ต้นนี้ ยังมีต้นหอมหมื่นลี้เก่าแก่ที่ไม่รู้ว่ามีอายุมากี่ปีแล้วอีกต้นหนึ่ง

ต้นหอมหมื่นลี้ทั้งสองไม่ยอมแพ้กัน ต่างแย่งกันแผ่กิ่งก้านยึดพื้นที่รอบด้าน ครั้นสายลมพัดผ่าน กิ่งก้านที่มีรูปร่างคล้ายกันของทั้งคู่ก็ตีกันไปมา ราวกับพี่น้องชายที่กำลังหยอกล้อกัน

เสิ่นจูซี หลี่อู้ และคนอื่น ๆ นั่งอยู่ใต้ต้นหอมหมื่นลี้เก่าแก่ที่มีหิมะกองพูน เฝ้าหม้อใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมฉุยและเดือดปุด ๆ พลางกลืนน้ำลาย

“สุกหรือยัง? สุกหรือยัง?” หลี่คุนชะโงกหน้าเข้าไปใกล้หม้อเดือดเรื่อย ๆ ท่าทางแทบอยากกระโดดลงไปต้มตัวเองในหม้อเสียให้รู้แล้วรู้รอด

“ถอยไปให้ไกล!” หลี่อู้กระชากคอเสื้อด้านหลังของเขา แล้วลากออกมาจากเหนือหม้อในคราเดียว “ข้าไม่อยากกินหัวเตียวหนังพอง!”