กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 290
“ฝ่าบาท...ขุนนางนอกสวนเป่ยชุนคุกเข่ามาครึ่งค่อนวันแล้ว ส่วนใหญ่ได้กินเพียงน้ำใส ๆ เล็กน้อย ดูจากท่าทางแล้วบางคนใกล้จะเป็นลม เรื่องนี้แพร่ไปทั่วเมืองจินหัว ผู้คนหวาดวิตก กำลังใจกองทัพก็เริ่มสั่นคลอนแล้ว...” เยี่ยนหุยกล่าว
ฟู่เสวียนเหมี่ยวมองฎีกาในมือโดยไม่เงยหน้า “พวกเขาอยากคุกเข่าก็ปล่อยให้คุกเข่า หมอหลวงในสวนเป่ยชุนก็ว่างอยู่แล้ว หากเป็นลมก็ส่งตัวไปที่นั่น”
“ฝ่าบาท...” เยี่ยนหุยอดทัดทานไม่ได้ “หลี่อู้รับปากว่าจะส่งองค์หญิงคืนแล้วถอยทัพเป็นเวลาสองวัน ข้ารู้ว่าฝ่าบาทกับองค์หญิงเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก มีความผูกพันลึกซึ้ง แต่เวลานี้ควรเห็นแก่เรื่องใหญ่ก่อนนะขอรับ! ขุนนางที่คุกเข่าอยู่ด้านนอกล้วนเป็นขุนนางหลวงจากเจี้ยนโจว ครอบครัวของพวกเขากำลังตกอยู่ในอันตราย หากฝ่าบาทไม่สนใจพวกเขา เกรงว่าพวกเขาจะเกิดความบาดหมาง ถึงตอนนั้นอาจหันไปเข้ากับฝ่ายตรงข้ามก็เป็นได้!”
“ฝ่าบาท...” เยี่ยนหุยเกลี้ยกล่อมอย่างทุกข์ใจ “หากยังรักษาภูเขาเขียวไว้ได้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืน ขอเพียงฝ่าบาทเสด็จกลับเจี้ยนโจวอย่างปลอดภัย หลี่อู้กับพวกพ้องอันไร้ระเบียบของเขาจะนับเป็นอะไรได้? ถึงตอนนั้นค่อยชิงองค์หญิงกลับมาอีกครั้งก็ได้ ฝ่าบาทอย่าเห็นแก่เรื่องเล็กจนเสียเรื่องใหญ่เลยพ่ะย่ะค่ะ...”
เยี่ยนหุยกล่าวมามากมาย แต่ฟู่เสวียนเหมี่ยวก็ยังไม่หวั่นไหว
“ฝ่าบาท...” เยี่ยนหุยคุกเข่าลง สีหน้าอ้อนวอน “ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองให้รอบคอบ...”
“...เราตัดสินใจแล้ว”