บทที่ 288

บทที่ 288

“ใครก็ได้! ข้าปวดท้องเหลือเกิน! ปวดจะตายอยู่แล้ว!”

บนเตียงไม้ฮวาหลีแบบมีกรอบเสาประตู ร่างที่ห่อด้วยผ้าห่มจนเป็นดักแด้กำลังกลิ้งไปมาซ้ายขวา

อาเสวี่ยตบเจ้าดักแด้ด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม ไม่นานศีรษะงามน่ารักก็โผล่ออกมา ดวงตารูปเมล็ดซิ่งเบิกกว้าง

อาเสวี่ยส่ายหน้า

เสิ่นจูซีโมโหจนแทบอยากเลียนแบบหลี่อู้ด่าคน: เรียกแต่องค์หญิง องค์หญิง พอองค์หญิงปวดท้องกลับไม่สนใจ—นี่เรียกว่าคนได้หรือ?!

นางเปิดผ้าห่มออก สอดเท้าเข้าไปในรองเท้าปักลาย แล้วเหยียบส้นรองเท้ายืนขึ้น

เปิดหน้าต่าง—องครักษ์ 4 คนด้านนอกหน้าต่างยืนสบตากับนาง

ผลักประตู—องครักษ์ 2 แถวที่อยู่ด้านนอกประตูจ้องตากับนาง

เสิ่นจูซีทั้งโมโหทั้งหงุดหงิด พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ข้าบอกว่าปวดท้อง พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ?!”