กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 285
“สายเลือดตระกูลหานของข้า จะไปใช้นามสกุลหลี่ได้อย่างไร!” หานเฝิงเหนียนหลุดปาก ก่อนจะสงบสติอารมณ์แล้วกล่าวเสริมว่า “...หากนางเป็นสายเลือดตระกูลหานจริง ย่อมต้องกลับมารับบรรพบุรุษ ให้ตระกูลหานเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ แต่เจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่านางเป็นลูกของเฝิงเยว่?”
หานเฝิงเหนียนหยุดไปครู่หนึ่ง จ้องหลี่อู้ด้วยสายตาอำมหิต แล้วกล่าวเป็นนัยว่า “หากเจ้าคิดหลอกข้าเพื่อให้ได้พันธมิตร... เจ้าจะไม่มีชีวิตเดินออกจากที่นี่”
หลี่คุนได้ยินดังนั้นก็จ้องเขาอย่างโกรธแค้น กล้ามเนื้อแน่นทั่วร่างปูดนูนขึ้นใต้เสื้อผ้า
หลี่อู้ตบแขนแข็งแกร่งราวกับหินของหลี่คุนเบา ๆ แล้วมองหานเฝิงเหนียน กล่าวด้วยสีหน้าผ่อนคลายว่า
“มาอยู่ในถิ่นคนอื่น ข้าก็ต้องรักษากฎอยู่บ้าง สายเลือดน้องชายแท้ ๆ ของเจ้า เจ้าจะจำไม่ได้หรือ? ตอนนี้เด็กคนนี้อายุ 5 ขวบแล้ว หากเจ้าอยากพบสักครั้ง ข้าก็จัดการให้ได้”
“...เจ้าไม่ได้พานางมาด้วยหรือ?” หานเฝิงเหนียนถาม
“ถ้าข้าพามาแล้ว จะพากลับไปได้อีกหรือ?” หลี่อู้เบิกตากว้าง กล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มปาก “ก่อนกองทัพอู่อิงของพวกเจ้าจะตกลงเป็นพันธมิตร เจวียนเอ๋อร์ก็เป็นคนตระกูลหลี่ของพวกข้า!”
หานเฝิงเหนียนแทบขาดใจ