กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 270 เช่นนั้นก็พาข้ากลับวังหลวงเถิด...
สามวันต่อมา หลี่อู้กับประมุขหญิงแห่งเผ่าก็นั่งลงเจรจากันอีกครั้ง
“เป็นอย่างไร คิดดีแล้วหรือยัง?” หลี่อู้ไขว่ห้าง พูดจาไม่เป็นจริงเป็นจัง “จะคุยกับข้า หรือจะคุยกับคนที่มาที่นี่เป็นคนถัดไป?”
ประมุขหญิงแห่งเผ่ากล่าวบางอย่าง ตงหมีจี้แปลว่า “คุยกับเจ้า ได้ สามปี ได้ แต่พวกเราก็มีข้อเรียกร้อง”
“ว่ามา” หลี่อู้ทำสีหน้าราวกับคาดไว้แล้ว สบายใจพลางกระดิกปลายเท้า ท่าทางเหมือนนักเลงข้างถนนเต็มที เสิ่นจูซีที่อยู่ข้าง ๆ ยื่นมือกดเขาไว้โดยไม่แสดงอาการ
เขาเหลือบมองเสิ่นจูซีที่ขมวดคิ้ว แล้วลดขาที่วางอย่างสบายเกินไปต่อหน้าธารกำนัลลงอย่างกระอักกระอ่วน
ประมุขหญิงแห่งเผ่าพูดบางอย่างอีกครั้ง ตงหมีจี้มีสีหน้าตกใจ ครู่หนึ่งต่อมาจึงแปลให้หลี่อู้อย่างลังเล
“แม่ข้าบอกว่า ให้พวกเจ้าช่วย…ตีคนฉีฉี”
“ไม่ได้” หลี่อู้ปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด “เรื่องระหว่างสองเผ่าของพวกเจ้า ข้าไม่ยุ่ง—ถ้าจะให้ยุ่งก็ได้ เปลี่ยนจากสามปีเป็นตลอดไป ข้าจะช่วยเจ้าตีคนฉีฉีจนหมอบ ยอมสยบ”
“ไม่ได้” ตงหมีจี้แปลคำพูดของประมุขหญิงแห่งเผ่า “ได้แค่…สามปี”