บทที่ 238

บทที่ 238

ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ จนสติแตกกระเจิง เสิ่นจูซีแข็งค้างอยู่กับที่ ไม่อาจขยับเขยื้อน ลิ้นพันกันจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ มีเพียงดวงตาหวาดผวาที่จ้องเงามืดซึ่งปกคลุมชีวิตครึ่งแรกของนางอย่างไม่อาจละสายตา

เงามืดนี้เคยจากไปชั่วครู่ ดวงตะวันเจิดจ้าดวงหนึ่งขับไล่มันไป ทว่าบัดนี้เงามืดหวนกลับมาอีกครั้ง ปกคลุมเหนือศีรษะนางดังเดิม

ทั่วร่างของนางเย็นเยียบ ถึงกับรู้สึกได้ว่าเส้นด้ายที่มองไม่เห็นกำลังไต่ขึ้นมาตามแขนขาอีกครั้ง

“ซีเอ๋อร์…”

เห็นนางนิ่งเงียบอยู่นาน ฟู่เสวียนเหมี่ยวจึงเอื้อมมือมาหาหัวไหล่ ความหวาดกลัวผุดขึ้นในใจเสิ่นจูซี สัญชาตญาณทำให้นางหลบมือขวาผอมบางของฟู่เสวียนเหมี่ยวไปโดยไม่คิด ภายใต้แรงกดดันรุนแรง นางก้มหน้าลง หัวใจเต้นรัวดุจตีกลอง แล้วพุ่งตัววิ่งไปยังถ้ำทุนเทียนที่เต็มไปด้วยไอพิษ

…………

เสิ่นจูซีหนีไปได้ไม่กี่ก้าว แขนก็ถูกใครบางคนคว้าไว้แล้วกระชากกลับไป

ฟู่เสวียนเหมี่ยวมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่มีเพียงเสิ่นจูซีเท่านั้นที่รู้ว่ามือนั้นจับแน่นและออกแรงมากเพียงใด

“…ฝ่าพระบาทจะเสด็จไปที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมเตรียมรถม้ากับผู้ติดตามมาแล้ว ไม่ว่าฝ่าพระบาทจะไปที่ใด กระหม่อมก็จัดการแทนได้”