กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 214
“คุณชาย ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาจัดการเถิดขอรับ…” เยี่ยนหุยอดเอ่ยขึ้นไม่ได้
ฟู่เสวียนเหมี่ยวราวกับไม่ได้ยิน เขาอุ้มศพหญิงขึ้นอย่างแผ่วเบาที่สุด แล้วค่อย ๆ ก้าวลงจากรถม้าทีละก้าว
ยามเที่ยงคืน เซียงหยางเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
แสงจันทร์หดงอด้วยความเจ็บปวด แนบชิดผืนดินอันเงียบงัน
แสงริบหรี่ซีดจางอ่อนแรง ไม่อาจส่องสว่างหนทางเบื้องหน้าของผู้เดินเดียวดายกลางราตรี
“คุณชาย…”
“คุณชาย…”
เสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดทางที่เขาเดินผ่าน ผู้คนทยอยกันตกใจจนเข่าอ่อน ทรุดลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว
ฟู่เสวียนเหมี่ยวราวกับวิญญาณเร่ร่อน อุ้มศพหญิงไว้แนบอกโดยไม่ละสายตา แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเรือนพัก