กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 210
เสิ่นจูซีนั่ง ๆ ยืน ๆ อยู่ในบ้านอย่างกระวนกระวาย มองตะวันลับขอบฟ้าโดยทำอะไรไม่ได้ ขณะที่เมฆดำค่อย ๆ กลืนพระจันทร์เสี้ยวกระจ่างใส
ตอนนางเกือบจะอดใจไม่ไหว ออกไปตามหาคนรับใช้ก็เข้ามารายงานว่าหลี่อู้กลับมาแล้ว
นางรีบออกจากห้องไปต้อนรับ พบหลี่อู้ที่ระเบียงในลานหลัง
ทั้งสองกลับเข้าห้องนอนด้วยกัน หลังจากเสิ่นจูซีปิดประตูด้วยตนเองแล้ว ก็อดถามตรง ๆ ไม่ได้ว่า “เขาสงสัยอะไรหรือไม่?”
“...หลังจากนั้นเขายังหยั่งเชิงข้าอีกครั้ง ดูท่ายังไม่เชื่อเสียทีเดียว” หลี่อู้ไม่มีสีหน้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย “เจ้าฟังอะไรอยู่หลังพระพุทธรูปกันแน่?”
เสิ่นจูซีเรียบเรียงความคิด แล้วเล่าบทสนทนาสะเทือนขวัญระหว่างฟู่เสวียนเหมี่ยวกับมารดาให้เขาฟังอย่างย่อ ๆ
พอพูดถึงเขื่อนซางเจียง นางก็สะอื้นหลายครั้ง
หลี่อู้คอยให้กำลังใจนางด้วยสายตาแน่วแน่และอดทนเสมอ จนกระทั่งนางเล่าทุกอย่างจบ
“...ทำไมเจ้าไม่ตกใจเลย?” เสิ่นจูซีสังเกตเห็นสีหน้าสงบนิ่งของเขา