กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 205
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของภรรยา?” เสิ่นจูซีเอ่ยอย่างตกตะลึง
“ข้าเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ส่วนเขาเป็นพี่... ถุย!” ไป๋หรงหลิงถ่มน้ำลายเสียงดัง สีหน้าโกรธเกรี้ยว “ข้ากับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น!”
“เรื่องมันเลยตามเลยแล้ว พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของภรรยาก็ควรยอมรับความจริงเสียแต่เนิ่น ๆ” หลี่อู้กล่าว
ข้อมูลที่ปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้สมองของเสิ่นจูซีมึนงง นางมองคุณชายผู้กลายเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของตนขึ้นมาอย่างเหม่อลอย แล้วถามว่า “ท่านเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนไหนของข้า?”
“จะคนไหนได้อีกเล่า? ตระกูลไป๋มีหลานชายอยู่คนเดียว แน่นอนว่าเจ้าก็มีพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเพียงคนเดียว!” ไป๋หรงหลิงปรับสีหน้าให้จริงจัง พลันลุกขึ้นสะบัดชายเสื้อคลุม แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเสิ่นจูซี “ราษฎรไป๋หรงหลิงถวายคำนับองค์หญิงเยว่กั๋ว มาช่วยเหลือล่าช้า มีโทษสมควรตาย หลังเกิดกบฏในวัง ท่านปู่กับบิดาของข้าใช้เครือข่ายข่าวสารของร้านเงินทั่วทั้งแคว้นตามหาองค์หญิงมาโดยตลอด แต่น่าเสียดายที่ไม่พบข่าวคราว กระทั่งหลายเดือนก่อน ราษฎรซื้อเครื่องประดับที่องค์หญิงทรงสวมยามเสด็จออกเรือนจากขบวนพ่อค้าที่กำลังจะออกด่าน จึงตามรอยมาจนพบที่นี่”
ไป๋หรงหลิงเงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยสีหน้าจริงจังและจริงใจว่า
“ท่านปู่กับบิดาเป็นห่วงความปลอดภัยขององค์หญิงอยู่ที่บ้านเสมอ ขอองค์หญิงโปรดเสด็จกลับไปกับข้า ตระกูลไป๋จะทุ่มกำลังทั้งตระกูลช่วยองค์หญิงกลับคืนสู่ราชวัง!”
ความรู้สึกตื่นเต้นของเสิ่นจูซีมลายหายไปเมื่อได้ยินคำพูดสุดท้ายของไป๋หรงหลิง