กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 194
เถียนซู่จย่งหอบหีบทองคำมาเยือน ในที่สุดก็ได้เคาะประตูจวนสกุลหลี่
เขาอวดทรัพย์สินอันมหาศาลจนได้เป็นแขกคนสำคัญของจวนสกุลหลี่ จวนสกุลหลี่ถึงกับจัดโต๊ะเลี้ยงต้อนรับอย่างโอ่อ่า เถียนซู่จย่งผู้กำลังลำพองใจนั่งลงที่โต๊ะกลม กวาดตามองทั้งขาหมูย่าง ขาหมูพะโล้ ขาหมูอบ ขาหมูตุ๋น... และข้าวโพดผัดกุ้งจานเดียวที่เป็นความชอบหนึ่งเดียวจากหลายอย่างที่เขาเอ่ยปากขอ รอยยิ้มก็พลันแข็งค้าง
เขาบอกอาหารที่ชอบไปตั้งสิบกว่าชนิด แต่สุดท้ายมีแค่ข้าวโพดผัดกุ้งจานเดียวขึ้นโต๊ะหรือ?
หลังเถียนซู่จย่งนั่งลง หลี่อู้ก็นั่งตาม เสิ่นจูซีนั่งอยู่ทางขวามือของเขา ตรงนั้นมีอาหารมังสวิรัติเพียงจานเดียว—นั่นก็คือข้าวโพดผัดกุ้งของเถียนซู่จย่ง
“คุณชายเถียน เชิญกินตามสบาย อย่าเกรงใจ! ของโปรดท่านทั้งนั้น!” หลี่อู้กล่าวเสียงดังเต็มกำลัง
เถียนซู่จย่งฝืนยิ้ม พลางสงสัยว่าตาตนฝาดไปหรือไม่—เป็ดเค็มของเขา ลูกชิ้นหัวสิงโตของเขา ปลาเหลืองตัวใหญ่ของเขาเล่า?!
“เหตุใดถึงมีแต่ขาหมู?” เสิ่นจูซีพูดแล้วก็ชะงัก
“ฮูหยินวางใจเถิด” หลี่อู้ตอบอย่างมีเหตุผล “ข้าถามแขกแล้ว นี่คืออาหารที่แขกชอบ! คุณชายเถียน ท่านว่าใช่หรือไม่?”