บทที่ 192

บทที่ 192

เมื่อเสี่ยวเสวี่ย หนึ่งในยี่สิบสี่สารทฤดูมาถึง เซียงโจวก็หนาวเย็นขึ้นเรื่อย ๆ

ความซบเซาที่อุทกภัยนำมาให้ดูเหมือนไม่ได้กระทบความคึกคักในเซียงโจว อำเภอเซียงหยางที่รับผู้ประสบภัยจำนวนมากยิ่งมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ ผู้คนที่สีหน้าเร่งรีบเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย เด็ก ๆ ที่สวมเสื้อบุฝ้ายหนากับรองเท้าหัวเสือถูกลมหนาวพัดจนแก้มแดง แต่ยังคงวิ่งไล่ตามคนขายถังหูลู่ไปตามตรอกซอกซอยอย่างร่าเริงเปี่ยมพลัง

พออุณหภูมิลดลง กลิ่นหอมที่อบอวลตามถนนหนทางก็ลอยไปได้ไกลขึ้นท่ามกลางไอร้อนที่พวยพุ่ง

กลิ่นหอมของหมั่นโถวกับซาลาเปาในลังนึ่ง กลิ่นหวานหอมเลี่ยนจากร้านขนม และกลิ่นหอมของบะหมี่เนื้อวัวกับเกี๊ยวน้ำที่ลอยออกมาจากแผงขายอาหารต่าง ๆ

กลิ่นอาหารหลากหลายชนิดผสมปนเปกัน วาดเป็นภาพบ้านเมืองสงบสุข ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข

คุณชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ในโถงใหญ่ของโรงเตี๊ยม ขมวดคิ้วมองคนเดินถนนที่ผ่านไปมาด้านนอก

เขามีรูปโฉมหล่อเหลา สง่างามมั่งคั่ง สวมเสื้อคลุมผ้าไหมลายเมฆและปลาหลีสีแดงเข้มอมม่วง ที่เอวห้อยหยกปี้ซิวเนื้อดี ย่อมดูออกว่าเป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวย ยิ่งสะดุดตาเป็นพิเศษในเซียงหยางที่เพิ่งผ่านพ้นอุทกภัยมา