บทที่ 191

บทที่ 191

หลังนายช่างเขียนแบบแปลนออกมาได้ แผนสร้างเขื่อนซางเจียงขึ้นใหม่ก็เริ่มต้นอย่างไม่รอช้า ผู้ประสบภัยจำนวนมากที่ไร้ที่อยู่เพราะอุทกภัย ต่างเข้าร่วมขบวนซ่อมเขื่อนเพื่อแลกกับอาหารประทังชีวิตหนึ่งวัน

เสบียงหลวงที่เดิมก็ร่อยหรออยู่แล้วกำลังหมดลงอย่างรวดเร็ว พ่อค้าในละแวกนั้นเห็นสถานการณ์แล้วก็ฉวยโอกาสขึ้นราคา ข้าวหนึ่งโต่วในสี่แคว้นที่ประสบภัยแพงขึ้นกว่าเดิมถึงสี่สิบเท่า ส่วนการขนข้าวจากที่ไกลกว่านั้นมาก็ไม่ทันการณ์

สวี่โยวกลัดกลุ้มใจเรื่องนี้ตลอดทั้งวัน จนนอนไม่หลับในยามค่ำคืน

ข่าวดีคือ หลังส่งจดหมายขอความช่วยเหลือออกไป ช่วงนี้เขาได้รับจดหมายตอบกลับจากเจ้าเมืองแต่ละแคว้นมาทีละฉบับ ข่าวร้ายคือเจ้าเมืองทุกแห่งในปกครองต่างแสดงท่าทีว่าช่วยอะไรไม่ได้

ไม่มีเงินให้ ไม่มีข้าวให้ จดหมายตอบกลับแต่ละฉบับก็เป็นเพียงกระดาษไร้ค่าที่เขียนคำพูดซ้ำซากจำเจจนเต็มหน้า

“คนพวกนี้ช่างตื้นเขินนัก!”

วันนั้น สวี่โยวกำลังโกรธเกรี้ยวอยู่ เขาก็ขัดจังหวะเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยที่กำลังรายงานจดหมายตอบกลับจากเจ้าเมืองหยางโจว

“เงินสามพันตำลึง? พวกเขาคิดว่ากำลังไล่ขอทานอยู่หรือ?” สวี่โยวเดือดดาล “ซ่อมเขื่อนเป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อทุกคน เหตุใดพวกเขาถึงไม่เข้าใจ?!”

เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยหลายคนในห้องหนังสือต่างไม่กล้าพูดอะไร