กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 187
“ฮูหยิน ยามาแล้วเจ้าค่ะ”
สาวใช้ยกถ้วยยาเดินมาที่ข้างเตียง นางฟางผู้มีใบหน้าซีดขาวนั่งขึ้นจากเตียงโดยมีหนิงอวี่ สาวใช้คนสนิทประคอง
นางลืมดวงตาว่างเปล่าขึ้น คลำรับถ้วยยาจากมือสาวใช้
ผิวน้ำสีดำในถ้วยทองไหวระริก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของบุปผาลอยออกจากน้ำยา แผ่กระจายดุจหมอกไปทั่วห้องอันเรียบง่ายและสงบนิ่ง
นางฟางดื่มยาจนหมดถ้วย ก่อนส่งถ้วยกระเบื้องเปล่าคืนให้สาวใช้ แล้วเอ่ยว่า “...เหตุใดจึงไม่ใช่ถ้วยใบเดิมที่ใช้เป็นประจำเล่า?”
หนิงอวี่จัดหมอนนุ่มบนเตียงให้เรียบร้อย ประคองนางฟางเอนกายพิงเบา ๆ แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “นี่คือถ้วยหงส์ทองคำบริสุทธิ์ที่ฝ่าบาทพระราชทานให้หลังคุณชายคว้าชัยชนะเจ้าค่ะ คราวนี้คุณชายตีทัพกบฏแปดแสนนายแตกพ่าย เรื่องนี้ทำให้ทั้งในราชสำนักและนอกวังสั่นสะเทือน แม้แต่สำนักตรวจการที่เคยกล่าวโจมตีนายท่านกับคุณชายหนักที่สุดก็ยังไม่กล้าพูดอะไร พวกเราได้เชิดหน้าชูตากันเสียทีเจ้าค่ะ!”
“...เขากลับมาแล้วหรือ?” นางฟางขมวดคิ้วน้อย ๆ
“คุณชายกลับมาเมื่อหลายวันก่อนแล้วเจ้าค่ะ บ่าวกลัวฮูหยินจะไม่สบายใจ ฮูหยินไม่ได้ถาม บ่าวจึงไม่กล้าบอก...” หนิงอวี่สังเกตสีหน้าของนางฟาง ก่อนเอ่ยอย่างหยั่งเชิงว่า “ตอนคุณชายกลับมาก็ป่วยอยู่แล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังลุกจากเตียงไม่ไหว เพราะกลัวโรคจะติดต่อ ฮูหยิน คุณชายจึงไม่ได้มาคารวะด้วยตนเอง แต่ยังให้คนมาถามไถ่อาการของฮูหยินทุกวันเจ้าค่ะ”