กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 184
หลังฟ้ามืดลง หลี่อู้กับน้องชายทั้งสอง รวมถึงเสี่ยวหูที่เปลี่ยนกลับมาสวมชุดบุรุษแล้ว ต้องเร่งกลับไปยังที่ราบไป๋หลิง
เสิ่นจูซีเดินไปส่งจนถึงประตูเมือง นางมองหลี่อู้อย่างอาลัยอาวรณ์ หลังจากกำชับทุกเรื่องที่นึกออกแล้ว นางลังเลอยู่นาน ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยคำพูดที่ฝังลึกอยู่ในใจมานาน
“ฝ่าบาทเพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน กำลังคนก็มีน้อย หากเป็นเรื่องที่เจ้าพอช่วยได้ เจ้าจะช่วยพระองค์ได้หรือไม่?”
เพิ่งพูดจบ ใบหน้าของนางก็ร้อนผ่าวด้วยความละอาย
ตำแหน่งของหลี่อู้ในวันนี้ได้มาเพราะหลี่เชี่ย ข้าหลวงบัญชาการทหารเจิ้นชวน บัดนี้หลี่เชี่ยกลายเป็นผีใต้น้ำไปแล้ว ตัวหลี่อู้เองยังเอาตัวไม่รอด แล้วจะช่วยจักรพรรดิหยวนหลงท่ามกลางสถานการณ์วุ่นวายได้อย่างไร?
“ช่างเถิด เมื่อครู่ข้า…”
เสิ่นจูซียังพูดไม่ทันจบ หลี่อู้ก็คว้ามือนางไว้ สีหน้าเอ้อระเหย ทว่าน้ำเสียงกลับจริงจัง “คนกันเองย่อมต้องช่วยอยู่แล้ว ต่อให้เจ้าไม่พูด ข้าก็จะช่วยเขาอยู่ดี—วางใจเถอะ”
เสิ่นจูซีซาบซึ้งใจจนแทบกลั้นไม่อยู่ นางกลืนก้อนสะอื้นในลำคอ แล้วพยายามยิ้มให้เขา
“หลี่อู้ ขอบใจเจ้า”