กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 183
วันที่สามหลังจากกองทัพเยียนคว้าชัยชนะ ชาวบ้านที่ไร้ที่อยู่อาศัยในสี่แคว้นแถบเมืองหลวงไม่ได้ทำให้ความรื่นเริงของที่ราบไป๋หลิงลดน้อยลง ตรงกันข้าม การมาปรากฏตัวของจักรพรรดิหยวนหลงกลับทำให้มีการจัดงานเลี้ยงฉลองชัยอย่างยิ่งใหญ่กว่าเดิมในค่าย
ข่าวงานเลี้ยงหรูหรา การแสดงร้องรำอันวิจิตร ของรางวัลจากการศึกที่พระราชทานต่อเนื่องดั่งสายน้ำ และข่าวว่าใครต่อใครได้เลื่อนตำแหน่งในวันนี้ ถูกเล่าลือจากที่ราบไป๋หลิงไปถึงอำเภอเซียงหยางที่อยู่ใกล้เคียงไม่ขาดสาย
ทุกวันเสิ่นจูซีเฝ้าหวังว่าราชสำนักจะยุติงานเลี้ยงและการพระราชทานรางวัล แล้วหันมาสนใจภัยน้ำท่วมหลังเขื่อนซางเจียงพังเสียที แต่ทุกวันสิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความผิดหวังใหม่
หากมีคนขัดขวาง ทำให้จักรพรรดิหยวนหลงไม่รู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วนเพียงใดก็ว่าไปอย่าง แต่หลี่อู้นำกองทัพชิงเฟิ่งที่รอดชีวิตจากภัยน้ำท่วมออกไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยตั้งแต่เช้าตรู่กลับค่ำทุกวัน จักรพรรดิหยวนหลงอยู่ในค่ายเดียวกัน ย่อมไม่มีทางไม่รู้อะไรเลย
เหตุใด…เหตุใดจักรพรรดิหยวนหลงจึงยังไม่มีคำสั่งจัดการให้ผู้ประสบภัยหรือซ่อมแซมเขื่อนเสียที?
หรือฝ่าบาทมีแผนอื่น?
“กินอยู่ยังเหม่อได้อีกหรือ?”
มีคนดีดหน้าผากนางเป๊าะหนึ่ง