กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 176
“หุบเขาหู่เถียวนี่หนาวฉิบหายเลย!”
เอ้อร์หู่หน้าซีด มือกำคอเสื้อแน่น ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอขาวในอากาศ
เขานั่งขดตัวอยู่หน้าไฟกอง มือสั่นระริกเอื้อมไปหยิบพัดพับตามความเคยชิน เพิ่งกางพัดออก ลมเย็นจากพัดก็กระทบจนเขาสะดุ้ง
“บะ...บ้าจริง...ข้า...ข้าไม่ควรมาที่นี่เลย...” เอ้อร์หู่สั่นไปทั้งตัว แล้วรีบพับพัดเก็บ
หนิววั่งที่มีผมเส้นสั้นฟู ๆ งอกขึ้นมาหนึ่งกระจุกบนศีรษะ หยิบไม้ขึ้นมาคุ้ยกิ่งไม้กับใบไม้แห้งใต้กองไฟ แล้วหัวเราะฮ่า ๆ ว่า “พี่น้องเอ้อร์หู่ เจ้าไม่ทนหนาวเอาเสียเลย นี่เพิ่งแค่ไหนกัน บนยอดหุบเขาหู่เถียวต่างหากที่หนาวที่สุด ตอนนี้พวกเรายังอยู่แค่กลางเขา!”
เอ้อร์หู่มองหนิววั่งที่สวมเสื้อผ้าน้อยกว่าเขาครึ่งหนึ่งแต่กลับไม่สะทกสะท้านด้วยความอิจฉาริษยา “เจ้า...เจ้าไม่หนาวเลยหรือ...”
“บ้านเกิดข้าหนาวกว่าที่นี่มาก แค่นี้จะนับเป็นอะไรได้!” หนิววั่งตอบอย่างไม่คิดมาก
“หะ...หนาวแค่ไหนหรือ” ฟันเอ้อร์หู่กระทบกันกึก ๆ “ลอง...ลองบรรยายดูสิ”
“บรรยายหรือ” หนิววั่งครุ่นคิดอย่างหนัก ตั้งใจเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทำไม้ทำมือประกอบ “ความหนาวที่นี่ก็คือลมหนาวพัดอยู่ข้างนอก เข้าใจหรือไม่ ส่วนความหนาวที่บ้านเกิดข้า คือความเย็นยะเยือกของน้ำในสระน้ำแข็งที่ซึมเข้าไปในตัว แบบนั้นต่างหากถึงเรียกว่าหนาวจริง...”