บทที่ 164

บทที่ 164

เย็นวันนั้น หลี่อู้กับเสิ่นจูซีกลับมายังสถานที่เก่าอีกครั้ง

รถม้าวิ่งไปตามคันนาที่ขรุขระ พลทหารองครักษ์ประจำตัวที่ขับรถขมวดคิ้ว ค่อย ๆ เลี่ยงกองมูลวัวที่มีอยู่เกลื่อนถนน

กระท่อมหญ้าและบ้านดินสองข้างทางมีเสียงร่ำไห้ไม่ขาดสาย เสียงเหล่านั้นกระชากหัวใจนางให้จมดิ่งลงเรื่อย ๆ

เมื่อรถม้าถึงจุดหมาย หลี่อู้ก็ประคองนางลงจากรถ

นางผลักประตูเรือนที่ปิดตายมานาน แล้วเดินกลับไปยังสถานที่ซึ่งชีวิตใหม่ของนางเริ่มต้นขึ้น

ปลายสารทเดือนสิบ ดอกหอมหมื่นลี้แต่งแต้มเต็มกิ่ง แสงจันทร์กระจ่างดุจสายน้ำเต้นรำไปกับสายลมยามค่ำ กระโดดโลดเต้นบนใบเขียวขจีระยิบระยับราวเกลียวคลื่น

ประตูบ้านเปิดอ้ากว้าง ภายในว่างเปล่า ไม่รู้ถูกปล้นไปกี่ครั้งแล้ว

เครื่องเรือนชั้นดีที่เสิ่นจูซีสั่งทำไว้ในตอนนั้นหายไปจนหมด ในห้องโถงมีเพียงม้านั่งเตี้ยขาหักตัวหนึ่ง นอกนั้นไม่เห็นสิ่งใดอีก

บนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นยังพอมองเห็นร่องรอยว่ามีขอทานมาค้างคืน