กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 163
อำเภออวี๋โถวไม่เคยถูกสงครามชะล้างมานานนับร้อยปีแล้ว
ครั้นศัตรูบุกมาในวันเดียว ก็ไร้กำลังจะตอบโต้
ทุกทิศทางมีแต่เสียงร่ำไห้และกรีดร้อง พลทหารโหดเหี้ยมกระหายเลือดไล่ตามผู้คน เก็บกวาดของที่ปล้นมาได้อย่างละโมบ
หลงจู๊ร้านเหอหลิ่วพาครอบครัวหนีสุดชีวิตไปทางประตูเมือง ด้านหลังมีพลทหารสามคนถือดาบใหญ่ไล่ตามมาติด ๆ
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดดังมาแต่ไกล
หยุดบ้านมารดาเจ้าสิ!
หลงจู๊ร้านเหอหลิ่ววิ่งจนหอบแฮ่ก แต่ยังมีแรงด่าพวกทหารโจรอยู่ในใจจนครบสิบแปดชั่วโคตร
เขาเลิกวางท่าบัณฑิตอย่างที่ทำเป็นประจำ ปล่อยให้มวยผมเอียงกระเท่เร่ มือซ้ายจูงลูกชายวัยแปดขวบ มือขวาดึงภรรยาที่อ่อนแอ แล้วออกวิ่งสุดกำลังไม่หยุดพัก
ภรรยาของเขาเก็บตัวอยู่แต่ในห้องมานานหลายปี วิ่งมาได้เท่านี้ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว