บทที่ 155

บทที่ 155

เรื่องนกเขาไม่ขัน เป็นไปไม่ได้ที่จะเสแสร้ง

บุรุษคนใดพูดว่าตนเองนกเขาไม่ขัน ย่อมต้องผ่านการพิสูจน์มาไม่ต่ำกว่าพันครั้ง กินกุยช่ายกับจู๋วัวแทนข้าวแล้วก็ยังจนปัญญา จึงจำต้องยอมรับความจริง

เสี่ยวหูบอกว่านางนกเขาไม่ขัน คนที่อยู่ตรงนั้นไม่มีใครสงสัยเลยสักคน

ต้าหู่ตบไหล่นาง แสดงความสงสารจากใจจริงออกมาให้เห็นอย่างหาได้ยาก

“เจ้าไม่ต้องห่วง เรื่องที่พูดเมื่อครู่ พี่จะทำเหมือนไม่ได้ยิน จะไม่บอกใคร”

เสี่ยวหูเงียบไม่พูด รู้ดีว่าอีกครึ่งวันข่าวลือว่านางนกเขาไม่ขันก็จะแพร่ไปทั่วค่าย

แต่ช่างเถอะ—

นางนกเขาไม่ขันจริง ๆ

ภารกิจแต่งงานกับน้องสาวของหนิวปี้เพื่อเปลี่ยนดวงชะตาแปดอักษรของตระกูล จึงตกอยู่บนบ่าของเอ้อร์หู่ในท้ายที่สุด