บทที่ 149

บทที่ 149

ยามตลาดผักประตูตะวันออกของอำเภอเผิงเฉิงคึกคักที่สุด ผู้คนถึงกับเบียดกันตั้งแผงบนแท่นหิน ถึงตอนนี้จะเป็นเวลาเปิดตลาดเช้า แต่ตลาดผักประตูตะวันออกกลับไม่รุ่งเรืองดังเช่นแต่ก่อน

ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมหมวกสานเพิ่งเดินเข้าใกล้ซุ้มประตูตลาด ชายสองคนในชุดเจ้าพนักงานก็ถือดาบมาขวางตรงหน้าอย่างหงุดหงิด พลางไล่เขาว่า “ตลาดผักประตูตะวันออกปิดแล้ว จะซื้อผักก็ไปที่อื่น”

“พี่ชายทั้งสอง ก่อนปิดตลาดข้าทำของชิ้นหนึ่งตกไว้ในร้าน ขอให้ช่วยอะลุ่มอล่วยสักหน่อยได้หรือไม่?”

“ไม่ได้! พวกเราทำตามคำสั่งของใต้เท้าเจ้าเมือง ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้มาก็อะลุ่มอล่วยไม่ได้ รีบไปเสีย อย่ามายืนแถวนี้!”

เจ้าพนักงานคนหนึ่งยังยื่นมือมาผลักไส ไล่เขาไปอย่างไม่ไว้หน้า ดูเผิน ๆ เหมือนไม่มีทางต่อรองได้เลย

เยี่ยนหุยหยิบก้อนเงินสองก้อนออกจากแขนเสื้อ แอบยัดใส่มือทั้งสองคนคนละก้อน

“ของสิ่งนี้สำคัญกับข้ามากจริง ๆ ข้าเข้าไปดูสักหน่อย ต่อให้หาไม่พบก็จะออกมาทันที ไม่ทำให้พี่ชายทั้งสองลำบากแน่นอน—เห็นแก่ที่ข้าเดินทางมาไกล ช่วยข้าสักครั้งเถิด”

เจ้าพนักงานทั้งสองคลำก้อนเงินหนักอึ้งในมือแล้วมองหน้ากัน

คนหนึ่งถามว่า “...เจ้าแค่เข้าไปดูเท่านั้นหรือ?”