กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 131
“บุรุษตัวโตอย่างเจ้า มาร้องไห้กระซิก ๆ ต่อหน้าสตรีของข้าทำไม?” สีหน้าหลี่อู้ไม่น่ามอง
หนิววั่งยังไม่ทันเอ่ยปาก เสิ่นจูซีซึ่งเพิ่งสร้างมิตรภาพขั้นต้นกับเขาด้วยการร่วมประณามจางเซิงก็รีบช่วยแก้ต่างให้ “แม้คุณชายหนิวจะมีรูปลักษณ์หยาบกระด้าง แต่แท้จริงแล้วมีจิตใจบริสุทธิ์เหมือนเด็ก”
หนิววั่งหัวเราะแหะ ๆ อย่างกระดากใจ “เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว ข้ามันมีนิสัยชอบร้องไห้น่ะ น้องหลี่อย่าถือสาเลย—เอ๊ะ ตอนนี้เจ้าเป็นนายกองร้อยหลี่แล้ว ข้ายังเรียกน้องหลี่คงไม่เหมาะใช่ไหม?”
“เมื่อก่อนเรียกอย่างไร ตอนนี้ก็เรียกอย่างนั้น” หลี่อู้ตอบ
“น้องหลี่เป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ ข้าเกลียดเรื่องอ้อมค้อมที่สุด ฮูหยินหลี่ก็อย่าเรียกข้าว่าคุณชายเลย ข้าเป็นแค่คนหยาบ ๆ เรียกแล้วกระดากใจ—ข้าอายุมากกว่าเจ้ามาก ไม่สู้เรียกข้าว่าพี่ใหญ่หนิวเถิด—”
“ยังคิดจะให้สตรีของข้าเรียกเจ้าว่าพี่ใหญ่หนิวอีกหรือ?” หลี่อู้หน้าบึ้งกว่าเดิม “ถึงจะเป็นพี่หนิวตัวใหญ่ก็ไม่ได้!”
“ก็แค่คำเรียกเอง น้องหลี่ใจแคบเกินไปแล้ว” หนิววั่งถอนหายใจ