กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 120
วันรุ่งขึ้นหลี่อู้ก็พาหลี่คุนกับหลี่เชวี่ยออกจากบ้าน ส่วนเสิ่นจูซีก็ย้ายจากห้องข้างอันคับแคบไปอยู่เรือนสี่ประสาน ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้วนับเป็นคฤหาสน์ใหญ่โต
เมื่อขาดเหล่าบุรุษที่ส่งเสียงเอะอะอยู่ทุกวันในลานหลัง และขาดสมาชิกในครอบครัวทั้งสามคนที่เคยพบหน้ากันทุกวัน เสิ่นจูซีก็ปรับตัวไม่ทัน
หลี่อู้กลัวนางมีข้าวมีผักแต่กลับอดตาย จึงไปหาหญิงสาวชื่อตี้เหนียงจากละแวกใกล้ ๆ มาให้ช่วยซักผ้าทำอาหารที่บ้าน
หญิงสาวมีอายุเพียงสิบสามปี แต่ทำทั้งงานซักผ้าและทำอาหารได้คล่อง เสิ่นจูซีชอบนาง เพราะตี้เหนียงร่าเริงเปิดเผย ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ทุกวันที่มาทำงานจะนำผลไม้มาให้หนึ่งลูก เมล็ดแตงสองสามกำมือ และมักบ่นกับนางว่าพ่อแม่รักน้องชายคนเล็กมากกว่า บางครั้งก็พูดด้วยความโมโหว่า ยอมอยู่ที่นี่ทำงานให้เสิ่นจูซีฟรี ๆ ยังดีกว่ากลับไปเจอพ่อแม่ลำเอียงกับน้องชายจอมเอาแต่ใจน่ารังเกียจ
“ฮูหยินหน้าตางดงามเช่นนี้ ถ้าเป็นข้า ข้าคงยิ้มไม่หยุดทุกวัน เหตุใดฮูหยินถึงขมวดคิ้วอยู่เสมอ?”
วันนั้นหลังซักผ้าเสร็จ ตี้เหนียงก็ยกเก้าอี้เตี้ยตัวหนึ่งมานั่งข้างเสิ่นจูซี
เสิ่นจูซีที่ก้มหน้าก้มตาเขียนไม่หยุดได้ยินแล้วก็หลุดหัวเราะ เงยหน้าตอบ “ข้ากำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่”
“ปกติฮูหยินก็เป็นเช่นนี้” ตี้เหนียงแย้งอย่างไม่ยอม
“ไม่เห็นจะใช่”