กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 119
เสิ่นจูซีเลือกเสื้อคลุมเนื้อผ้าดีให้พี่น้องหลี่อู้สามคน คนละสองชุด แล้วยังเลือกกระโปรงเสื้อให้ตนเองอีกสามชุด ทั้งหมดพากันกลับบ้านอย่างเบิกบานใจ
เรือนที่มีชายฉกรรจ์อยู่กันกว่าสี่ร้อยคนครึกครื้นอยู่เสมอ เสิ่นจูซีเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ก็ราวกับกลับเข้าไปอยู่ในตลาดที่มีผู้คนเนืองแน่น
เสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยกับเสียงตะโกนด่าอย่างขัดเขินดังสลับกันขึ้นมาจากหลังกำแพง
หนิววั่ง ชายฉกรรจ์ผู้นั้น ควบคุมลูกน้องอย่างเข้มงวด ตลอดเวลาที่ผ่านมา นอกจากตอนแรกที่เพิ่งมาดูเรือนแล้ว หนิววั่งกับพวกไม่เคยก้าวเข้ามาในลานด้านหน้าแม้แต่ก้าวเดียว
หลี่คุนกับหลี่เชวี่ยยกห่อใหญ่ห่อน้อยเข้าไปในห้องข้างที่เสิ่นจูซีกับหลี่อู้อยู่ด้วยกัน พอกำลังจะออกไป หลี่อู้ก็เอ่ยขึ้น “รอก่อน ข้ามีเรื่องจะพูด”
หลี่เชวี่ยชะงัก สีหน้าจริงจังขึ้น “เจ้าเมืองสวีโจวพูดอะไรหรือ?”
“หวังเหวินจงตอบแทนข้า ด้วยการชวนให้รับตำแหน่งนายกองร้อยอำเภอเผิงเฉิง ข้าอยากถามความเห็นพวกเจ้า—จะหยุดอยู่ที่นี่ หรือเดินทางต่อ?”