บทที่ 113

บทที่ 113

ท้ายที่สุดแม่นางหวังก็ไม่ได้เรียกร้องสิ่งอื่นอีก

ไม่รู้ว่าเพราะถูกหลี่อู้เรียกเงินหนึ่งพันตำลึงมากเกินไปจนถอยหนี หรือเพราะถูกความหน้าด้านไร้ยางอายของเขาทำให้ถอยหนี หลังจากนั้นแม่นางหวังก็เงียบมาตลอด

หนึ่งชั่วยามต่อมา หลี่อู้ซื้อรถม้าคันหนึ่งในเมืองที่ผ่าน เพื่อให้แม่นางหวังกับสาวใช้ได้ใช้นั่งโดยเฉพาะ

ทันทีที่ประตูรถปิด หวังซือหย่งผู้แสนน่าสงสารในชั่วขณะก่อนก็เปลี่ยนสีหน้า

สาวใช้อ้าปาก “คุณ…”

ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนแก้มขาวเนียนของสาวใช้เสียงดังฉาด

หวังซือหย่งข่มความโกรธไว้ มองชุนกั่วสาวใช้ที่คุกเข่าลงตามสัญชาตญาณ ก่อนเค้นเสียงลอดไรฟัน

“…เจ้ายังกล้ามาให้ข้าเห็นหน้าอีกหรือ?”

“คุณหนู…” ชุนกั่วมีสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว