บทที่ 112

บทที่ 112

ระหว่างทางไปสวีโจวราบรื่นสงบสุข ไม่มีนักฆ่าปรากฏตัวขึ้นอีกเลย

ม้าตัวใหญ่สีน้ำตาลที่เพิ่งซื้อมาใหม่ย่ำกีบตึกตัก ลากรถม้าแล่นไปบนถนนหลวงกว้างใหญ่ได้อย่างมั่นคง

เนื้อเก้งห้อยเป็นพวงใหญ่พวงแล้วพวงเล่าอยู่นอกรถ หลี่คุนนั่งอยู่ด้านหน้ารถ คอยยื่นมือไปหยิบกินเป็นระยะ เนื้อแห้งยังไม่ทันผึ่งจนแห้งสนิท ก็ลดน้อยลงทุกวันจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

วันหนึ่ง เสิ่นจูซีนอนกลางวันอยู่ในรถ พอกำลังถูกหลี่อู้รบเร้าให้เล่าเรื่องจือจื้อทงเจี้ยนให้ฟังอีกครั้ง เสียงร้องขอความช่วยเหลือของหญิงสาวที่เจือสะอื้นก็ดังขึ้น ทำให้นางหยุดพูด

หลี่เชวี่ยซึ่งกำลังขับรถอยู่ด้านนอกส่งเสียง “ฮี้” ม้าจึงค่อย ๆ หยุดลง

ด้านนอกรถม้ามีเสียงตุบดังขึ้น ตามด้วยเสียงหญิงสาวโขกศีรษะปึงปัง “ขอร้องพวกท่าน ช่วยคุณหนูของข้าด้วยเถิด!”

เสิ่นจูซีขมวดคิ้ว ผลักประตูรถออก