กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 110
ม้าสีเหลืองตัวใหญ่เจ็บจนวิ่งเตลิด แรงลากมหาศาลทำให้รถม้าส่ายซ้ายขวา เสียงโครมครามดังไม่หยุดจากในห้องโดยสาร ม้านั่งยาวกระแทกไปมา เสียงถ้วยชามและภาชนะหล่นกระจายดังระงม
พ่อค้าที่เกาะขอบรถแน่นหันไปมองด้านหลัง กวีที่อ้างตนว่าเจี่ยยา แม้วิ่งสู้ม้าสี่ขาไม่ได้ แต่กลับอาศัยตัดทางลัดและข้ามสิ่งกีดขวาง ไล่ตามมาติด ๆ จนถึงสุดทาง ทุกครั้งที่พ่อค้าคิดว่าสลัดเขาพ้นแล้ว อีกฝ่ายก็จะโผล่ขึ้นมาตรงเส้นขอบฟ้าในชั่วพริบตา
...บัดซบเอ๊ย ถ้านี่เรียกว่ากวี ปัญญาชนคงไม่ถูกเยาะเย้ยว่าไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่แล้ว!
พ่อค้ากัดฟัน ผลักประตูแล้วพุ่งเข้าไปในรถ
มีดสั้นเปื้อนเลือดในมือเขาทำให้ใบหน้าหญิงสาวในรถซีดเผือด พ่อค้าตวาดอย่างโหดเหี้ยม “อย่าคิดขัดขืน ไม่อย่างนั้นข้าจะเชือดคอเจ้าเดี๋ยวนี้! พูดมา สามีเจ้าซ่อนตั๋วเงินไว้ที่ไหน?!”
“ข้า...ข้าไม่รู้...” แผ่นหลังของเสิ่นจูซีแนบติดผนังรถ นางมองพ่อค้าแซ่เจียงที่ทำหน้าดุร้ายอย่างหวาดกลัว