บทที่ 109

บทที่ 109

แสงอรุณสีชาดจางหายไปพร้อมกับหมอกยามเช้าที่สลายตัว ท้องฟ้าจึงเผยสีน้ำเงินกระจ่างใส

เทือกเขาซ้อนทับกันเขียวขจีจนชุ่มฉ่ำ ถนนดินสายหนึ่งทอดยาวไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น คดเคี้ยวไปบนผืนดินดุจงูเลื้อย

เสิ่นจูซีและคนอีกสามคนออกจากเมืองโซ่วอัน มุ่งหน้าไปทางสวีโจวด้วยสัมภาระเบาบางและขบวนเล็ก ๆ

หลี่เชวี่ยนั่งอยู่ด้านนอก ขยับแส้ม้าแล้วตะโกนว่า “พี่ใหญ่ เราเพิ่งผ่านหลักเขตโซ่วอันมา อีกหนึ่งก้านธูปก็จะขึ้นทางหลวงแล้ว”

หลี่อู้ซึ่งอยู่ในรถม้ายังไม่ทันพูด พ่อค้าแซ่เจียงก็วางถ้วยชาลงแล้วโบกมือรัว ๆ “เราไม่ไปทางหลวง!”

“ทำไมไม่ไปทางหลวงเล่า” หลี่อู้ถาม

เสิ่นจูซีก็มองเขาอย่างไม่เข้าใจ

ทางหลวงกว้างขวาง พื้นถนนเรียบ ทั้งยังไม่ค่อยเจอโจร หากมีทางหลวงให้เลือก อย่างไรก็ควรเดินทางหลวงเป็นอันดับแรก แล้วเหตุใดพ่อค้าแซ่เจียงผู้นี้จึงไม่ยอมไปทางหลวง?