กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 91
“เสิ่นจูซี” หลี่อู้เอ่ยเสียงต่ำ “ตอนเจ้าถือกิ่งไม้มาช่วยข้า เจ้าคิดอะไรอยู่?”
“ขะ... ข้าไม่ได้คิดอะไรเลย...” เสิ่นจูซีพิงอยู่ในอ้อมแขนเขา ตอบอย่างเหม่อลอย
ท่านี้ไม่สบายเอาเสียเลย ทั้งแปลกประหลาดและชวนเก้อเขิน ทั้งยังทำให้หัวใจเต้นเร็ว นางลนลานคิดจะผละออกมา แต่ชั่วขณะถัดมา หลี่อู้กลับกอดนางแน่นเข้าไปอีก
ฝ่ามือของนางแตะลงบนหัวใจเขาพอดี
เต้นทีละจังหวะ ทีละจังหวะ สอดประสานกลมกลืนกับหัวใจที่เต้นระรัวของนาง
“เจ้าไม่กลัวหรือ?” หลี่อู้เอ่ยเสียงต่ำ
ลมหายใจทุ้มต่ำของเขาคล้ายสายลมเอื่อยยามสนธยา อบอุ่นด้วยแสงอาทิตย์อัสดง ร้อนผ่าวแต่ไม่เกรี้ยวกราด พัดปั่นลมหายใจของเสิ่นจูซีให้รวนเรอย่างอ่อนโยน
หนีก็หนีไม่พ้น หลบก็หลบไม่ได้ นางจึงได้แต่ซ่อนใบหน้าแดงก่ำไว้ในอ้อมแขนของหลี่อู้
“กลัว...” นางตอบเสียงเบา “แต่ตอนนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ ก็ไม่กลัวแล้ว...”